Integracja Europejska - UE.WP5

11. Konwikty narodowe 1 etniczne a idea integracji. 3 grupy konfliktów o charakterze dezintegracyjnym: * narodowe Europa, kontynent wolonarodowościowy każdy ma swój język, terytorium, historię, religię, mogą nie akceptować innych narodów ale żeby nie miały ekstremalnego charakteru. Poczucie przynależności narodowej zaczęło kształtować się w Europie w okresie nowożytnym nie ma charakteru państwowo-politycznego. Wiek XVIII-XIX kształtowanie się świadomości narodowej, łączenie się ludzi posiadających tą samą świadomość narodową np. Włochy, Niemcy; * etniczno-cywilizacyjne - mają często charakter kulturowy, językowy- najbardziej różniący element. Jeden naród zasadniczo powinien mówić jednym językiem ale np. Szwajcarzy- niemiecki, francuski, włoski, Belgowie-holenderski, francuski = flamancki. Jeden naród może mówić kilkoma językami, ale są i języki międzynarodowe: angielski, niemiecki, hiszpański. Różnice w cywilizacyjnych systemach między krajami np. kuchnia, styl ubierania się, wpływają tu ruchy migracyjne, ruchy, przepływy tych ludzi. * religijne 12. Omówić zalety międzynarodowej integracji wzrost efektywności produkcji i specjalizacji dzięki przepływowi technologicznemu, bardzo wydajna jest specjalizacja kraju w danej dziedzinie; * wzrost rozmiaru rynku- rynek się poszerza, zniesienie barier, możliwość sprzedaży towarów, wchodzenie na rynki zbytu;
* intensyfikacja konkurencji- ścierają się obok siebie różne firmy, różne produkcje, gdy jest bariera celna to nie ma konkurencji;
* obniżenie inflacji przy jednym organizmie gospodarczym (po wejściu eurowaluty inflacja mniej więcej będzie taka sama); 13. Integracja międzynarodowa a niezależność państw. W przypadku integracji międzynarodowej nie ma formalnego zagrożenia dla suwerenności państw członkowskich. Tworzone organy - instytucje integracyjne koncentrują swoją uwagę na koordynacji wewnętrznej i zewnętrznej polityki poszczególnych państw. Mogą wydawać zalecenia nie mające mocy wiążącej wobec swych adresatów, którzy powinni, ale nie muszą podporządkować się tym zaleceniom. Nabierają one mocy prawnej dopiero po zatwierdzeniu przez rządy poszczególnych państw i przekształceniu ich w ustawę. Resztę trzeba sobie wykombinować. 14. Pozaeuropejskie ugrupowania integracyjne w świecie. * NAFTA -patrz pytanie nr 17
* MERCOSUL - organizacja wspólnego rynku Ameryki Połudruowej. Powstała w 1995 roku Paragwaj, Argentyna, Urugwaj, Brazylia, Chile). Założenia: obniżenie stawek celnych do 85% we wzajemnych obrotach, wprowadzenie wspólnej taryfy zewnętrznej, strefa wolnego handlu, przepływ towarów ludności, usług
* LAlA - Stowarzyszenie Integracji Ameryki Łacińskiej w 198U.Argentyna, Brazylia, Meksyk, Chile, Kolumbia, Peru, Boliwia etc. Cel: współpraca gospodarcza, koordynacja planów rozwoju gospodarczego, stopniowa likwidacja barier we wzajemnym handlu, obszar wolnego handlu.
* ASEAN - Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo - Wschodniej 1967. Brunei, Filipiny, Indonezja, Tajlandia, Malezja, Singapur. Siedziba - Dżakarta. Cel: utworzenie strefy wolnego handlu, zniesienie innych ograniczeń, zdynamizowanie rozwoju słabszych gospodarczo regionów.
* APEC - Asian Pacific Economic Cooperation 1989. Australia, Chile, Japonia, Kanada, Korea Pd, Meksyk, Nowa Zelandia, Chiny, USA, Tajwan. Cel: podejmowanie wspólnych przedsięwzięć gospodrczych i handlowych, ustalanie zasad wzajemnych stosunków- gospodarczych. Do 2010 roku utworzenie strefv wolnego handlu oraz wolną strefę inwestycyjną.
* ECOWAS - Economic Commuruty of West African States 1975. 16 państw Afryki Zachodniej.
* CEPGL - Wspólnota Ekonomiczna Krajów Wielkich Jezior
* CAEU - Rada Arabskiei Współpracv Gospodarczej

15. Ugrupowania integracyjne w Europie. * EFTA - Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu 1958. Cele: zlikwidowanie barier we wzajemnym handlu i doprowadzenie do strefy wolnego handlu. Wielka Brytania, Austria, Dania, Portugalia, Szwajcaria, Szwecja, Norwegia, Finlandia, Islandia, Lichtenstein
* CEFTA - patrz pytanie nr 16 16. Kraje CEFTA i ich charakterystyka. W grudniu 1992r. cztery państwa środkowoeuropejskie podpisały porozumienie o utworzeniu w tym regionie strefy wolnego handlu. Kraje założycielskie to: Czechy, Polska, Słowacja, Węgry. Sygnatariusze CEFTY chcieli zahamować drastyczny spadek wzajemnych obrotów handlowych, jaki nastąpił po rozwiązaniu RWPG. Przyjęcie do UE jest strategicznym celem wszystkich państw członkowskich CEFTA. Obecnie są one krajami stowarzyszonymi z Unią. Z tego powodu CEFTA ma niejako w założeniu charakter tymczasowy i nie posiada wszystkich atrybutów organizacji międzynarodowej. Dotychczas CEHTA nie ma stałych organów. Jedynym organem jest Komitet Współpracy, w którego skład wchodzą ministrowie handlu zagranicznego. Raz w roku odbywa się spotkanie szefów państw-członków CEFTA. Porozumienie z 1992r. zakładało zniesienie stawek celnych i likwidację innych ograniczeń we wzajemnym handlu w okresie od 5 do 10 lat. Strefa wolnego handlu docelowo ma objąć wszystkie rodzaje towarów, które podzielono na trzy grupy, zależnie od stopnia wrażliwości na import. Towary z grupy A najmniej wrażliwe na import zostały objęte zerową taryfą celną od 1.01.1993r. Grupa B towary zniesione z opłat celnych od 1.01.1997. Grupa C najbardziej wrażliwa- samochody, elektronika, tekstylia wolne od cła będą w 2001r. W latach 1994, 1995 kraje członkowskie podpisały kolejne porozumienia (tzw. Protokoły Dodatkowe do Umowy CEFTA - zwiększono liczbę towarów objętych zerowa stawka celną i przyspieszono redukcję ceł na pozostałe towary. Wprowadzone niższe stawki celne na produkty rolno-spożywcze i zwiększono ich kontyngenty ilościowe. Okres dochodzenia do strefy wolnego handlu został skrócony do 1998r. Jest to organizacja o charakterze otwartym, mogą do niej przystąpić inne kraje. Muszą one jednak posiadać umowy o wolnym handlu ze wszystkimi krajami CEFTA, być członkiem Światowej Organizacji Handlu oraz mieć układ o stowarzyszeniu z UE. Od stycznia 199Cr. członkiem jest Słowenia. O przyjęcie starają się kraje nadbałtyckie, a także Bułgaria i Rumunia. 17. NAFTA i jej charakterystyka. Półnonocnoamerykańskie Porozumienie o Wolnym Handlu. Układ zawarty pomiędzy Kanada, Stanami Zjednoczonymi i Meksykiem tworząc strefę wolnego handlu w Ameryce Północnej. Traktat wszedł w życie 1 stycznia 1994r. zakłada 15-letni okres przejściowy, podczas którego zniesione zostaną cła i bariery w swobodnym przepływie towarów, usług i inwestycji zagranicznych między tymi krajami. Zawiera także inne postanowienia: * zasady rozwiązywania sporów;
* przestrzeganie ochrony własności intelektualnej;
* ochrony środowiska;
* praw pracowniczych; NAFTA nie przewiduje unii celnej czy walutowej, ani prowadzenia wspólnej polityki gospodarczej czy społecznej. Nie przewiduje działań wyrównujących poziom rozwoju między sygnatariuszami. Jest pierwszym układem o tak szerokirn charakterze zawartym między dwoma krajami wysoko rozwiniętymi a krajem rozwijającym się. Wejście w życie tego traktatu oznaczało powstanie największego na świecie obszaru wolnego handlu, rynku obejmującego około 364 mln. ludności.

18. Pierwsze idee integracji europejskiej. Pierwsze idee integracji o tworzeniu czegoś ponadnarodowościowego pojawiły się u filozofów, ekonomistów w XVIII-XIXw. J.Rousseau, J.Bentham - mówili o potrzebie stworzenia jakiejś organizacji ponadnarodowościowej. W 1865r. powstała Międzynarodowa Unia Telekomunikacyjna, zaś w 1874r. Światowy Związek Pocztowy
wpłynął na to rozwój technologii światowej. Między I a II w.ś. działała Liga Narodów pierwsza wielka organizacja międzynarodowa z siedzibą w Genewie (USA nie przystąpiły do L.N. bo uważały ją za instytucję europejską). Dopiero II w.ś. i powstanie ONZ zapoczątkowało większą formę na skalę światową, powstanie tej więzi, integracji międzynarodowej. Powstało szereg organizacji w ramach ONZ. W 1948r. w Hadze" zebrał się Kongres Europejski powołano Radę Europy. 19. Powstanie Wspólnoty Europejskłej i jej człony. W czerwcu 1950r. rozpoczęła się konferencja przedstawicieli sześciu państw: Belgii, Francji, Holandii, Luksemburga, RFN, Włoch. Po uregulowaniu spraw i rozmowach wstępnych powstał traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, który został podpisany 18 kwietnia 1951r. w Paryżu. Traktat, został podpisany na 50 lat. Traktat zaczął obowiązywać od 25 lipca 1952r. gdy dokumenty ratyfikacyjne zostały złożone. Celem było stworzenie wspólnego rynku węgla, żelaza i stali, zajmować się ich dofinansowaniem, rozstrzyganiem kwestii spornych. Państwa członkowskie zobowiązały się do stopniowego zniesienia ceł i kontyngentów.
W czerwcu 1955r. podczas konferencji ministrów spraw zagranicznych osiągnięto porozumienie o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Nabrał mocy 1.01.1958r. i jest nieograniczony w czasie. Wraz z traktatem w sprawie EWG został opracowany i zawarty traktat w sprawie trzeciej Wspólnoty: Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom). Trzy Wspólnoty miały w przyszłości ulec połączeniu w jedna organizację. Proces ujednolicenia rozpoczął się w momencie podpisania traktatów rzymskich w 1957r. Została podpisana Konwencja o niektórych wspólnych instytucjach Wspólnot Europejskich. Powstał Parlament Europejski i Tybunał stały się wspólnymi organami tych Wspólnot. W 1967r. utworzono jedna Radę i Komisję dla Wspólnot Europejskich. Istotna solę w ewolucji Wspólnot odegrał podpisany w 1986r. Jednolity Akt Europejski. W wyniku którego Wspólnoty otrzymały nowe kompetencje w dziedzinie gospodarczej, przewidywał on realizacje do końca 1992r. Jednolitego Rynku Wewnętrznego. Traktat z Maastricht zwany traktatem o Unii Europejskiej podpisany przez 12 państw członkowskich wszedł w życie 1 listopada 1993r, Postanowienia traktatu modyfikują cele gospodarcze Wspólnot, jak i zmiany w funkcjonowaniu organów Wspólnot. Nastąpiła formalna zmiana nazwy EWG na Wspólnota Europejska.
W1973r. przyjęto Wielką Brytanię, Danię, Irlandię. W 1981r. Grecję, rok 1986 powiększa EWG o Hiszpanię i Portugalię. Zaś w 1995r. przyjęto Szwecję, Finlandię i Austrię. 20. Traktat Rzymski i jego postanowienia. Traktat został podpisany w Rzymie 27.U3.1957r. przez sześć państw: RFN, Francję, Włochy, Holandię, Belgię, Luksemburg. Na jego mocy powstała Europejska Wspólnota Gospodarcza. Równolegle podpisano traktat powołujący do życia Europejską Wspólnotę Enerii Atomowej (Euratom). Głównym celem EWG sformułowanym w traktacie było stworzenie podstaw ściślejszej współpracy między krajami członkowskimi poprzez usuwanie barier w wymianie handlowej oraz przeszkód w swobodnym przepływie osób, usług i kapitału między krajami członkowskimi, ustanowienie wspólnej taryfy celnej i wspólnej polityki handlowej wobec państw trzecich oraz wprowadzenie m.in. wspólnej polityki rolnej i transportowej. Traktat Rzymski określił instytucjonalne podstawy podejmowania decyzji w EWG.

21) Proces powstawania EWG. Na początku czerwca 1957r. zebrała się w Messynie konferencja ministrów spraw zagranicznych sześciu państw (Belgii, Holandii, Luksemburga, RFN, Włoch, Francji), członów EWWiS. Osiągnięto na niej porozumienie co do celowości utworzenia wspólnoty gospodarczej (na podstawie tzw. planu Beyena, opracowanego przez rząd holenderski) i podjęto decyzje o rozpoczęciu prac nad przygotowaniem planu ekonomicznej integracji Europy. Wynikiem prac było obszerne sprawozdanie ogłoszone w kwietniu 1956r. pod nazwa Raportu Spaaka. W rezultacie dalszych rokowań 25. 03. 1957r. 6 państw podpisało w Rzymie traktat o Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej, stosunkowo szybko zaaprobowany przez parlamenty wszystkich państw sygnatariuszy. Nabrał on mocy obowiązującej 1. O1. 1958r., a okres jego ważności jest nieograniczony.
Wraz z traktatem w sprawie EWG został opracowany i zawarty w tym samym składzie członkowskim w Rzymie 25. 03. 1957r. traktat zwany Euratomem. Po ratyfikacji przez parlamenty narodowe wszystkich państw - sygnatariuszy wszedł w życie 1. O1. 1958r. Traktat ten został zawarty na czas nieograniczony. Powstałe 3 Wspólnoty miały ulec w przyszłości połączeniu w jedną organizację. Proces ujednolicenia organizacyjnego rozpoczął się już w momencie podpisania traktatów rzymskich w 1957r. Została bowiem jednocześnie podpisana Konwencja o niektórych wspólnych instytucjach Wspólnot Europejskich, w oparciu o postanowienia której Europejskie Zgromadzenie Parlamentarne (Parlament Europejski) i Trybunat stały się wspólnymi organami EWWiS, EWG i Euratomu. 22) Postanowienia Jednolitego Aktu Europejskiego. Został on podpisany w 1986r., a w życie wszedł 1 lipca 1987r. W wyniku jego postanowień Wspólnoty otrzymały nowe kompetencje w dziedzinie gospodarczej; przewidywał on realizację do końca 1992r. Jednolitego Rynku Wewnętrznego (eliminacja wszelkich barier fizycznych, technicznych, fiskalnych); zmodyfikował proces podejmowania decyzji we Wspólnotach; dokonywał regulacji prawnej współpracy politycznej państw członkowskich Wspólnot w ramach tzw. Europejskiej współpracy politycznej. 23) Traktat o Unii Europejskiej i jego główne postanowienia. Traktat o Unii Europejskiej, czyli traktat z Maastricht został podpisany przez 12 państw członkowskich Wspólnot w dniu 7 lutego 1992r. Zgodnie z postanowieniami tego dokumentu miał on wejść w życie, po ratyfikacji przez parlamenty narodowe wszystkich państw - sygnatariuszy, 1 stycznia 1993r. ,Jednakże ze względu na przedłużającą się i pełną dramatycznych napięć procedurę ratyfikacyjna zyskał on moc wiążącą z dniem 1 listopada 1993r. Został zawarty na czas nieokreślony. Składa się z 7 części, zwanych tytułami. Tytuł pierwszy zawiera postanowienia wspólne (określające m.in. cel i istotę Unii). Tytuł drugi - czwarty stanowią modyfikację postanowień traktatów założycielskich 3 Wspólnot, bez włączenia jednakże ich zrewidowanej treści do tekstu traktatu o Unii Europejskiej. W tytułach 5 = 6 została uregulowana współpraca państw członkowskich Unii w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz współpracy w dziedzinie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Tytuł 7 dotyczy postanowień końcowych. Główne postanowienia traktatu:
* ustanowienie UE w oparciu o Wspólnoty Europejskie;
* popieranie zrównoważonego i stałego rozwoju gospodarczego;
* potwierdzenie swej tożsamości poprzez istnienie na arenie międzynarodowej.;
* wzmacnianie i ochrona praw obywateli poprzez wprowadzenie obywatelstwa Unii (dotyczy pyt.26 - nic więcej nie mam);
* w przyszlości stworzenie wspólnej obrony;
* rozwijanie współpracy w zakresie wymiaru sprawiedliwości;
* ścisła koordynacja państw członkowskich - stworzenie rynku wew.;
* wolna konkurencja;
* wspólna waluta;
* Europejski system Banków (:entralnych,
* wprowadzenie obywatelstwa Unii;
* swoboda poruszania się po państwach członkowskich;
= swobodny przepływ' towarów; 2ą) Reakcje państw na postanownienia traktatu z Maastrlcht. L'kład z ?nIaastrictit spotkal się z bardzo zróżnicowanym przyjęciem w państwach członkowskich. W związlnt z tyni proces ratytikacji tego dokumentu zostal znacznie wydłitżony. Proces ratytikacyjny miał szrzególnie burzliwy przebieg w Uanii i we Hrancji, które na ratyfikację tego układu uzależniły od nynikówn referendunn ogólnonarodowego (także wn Irlandii). We 1'rancji tylko i?n/e biorących udział w rnferendum olxnn-iedzialn sie za ratyfikacją teno ukladu. \atonriicist nn I):łnii wieks>.ość spoleczeństwa

50,7% aypowiedziało się przeciwko ratyfikacji traktatu. zmusiło to państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej do dokonania stosownych ustępstw wobec tych państw, których rządy, w wyniku presji społeczeństwa, zostały zmuszone do weryfikacji swego stanowiska w odniesieniu do układu. Fozrnalnym ayrazem tych ustępstw był specjalny protokół do układu z Maastricht. ze szczególna uwagą potraktowano żądania Danii. W efekcie 0 poprzez wylączenie wobec niej stosownych postanowień układu - uzyskała zgodę na preferencyjne potraktowarue jej w sprawach polityki walutowej, polityki socjalnej, wyłączenie jej ze współpracy militamej UE, stosowanie niektórych odstępstw od instytucji obywatelstwa Urui i tzw. europolicji. w ayniku ponownego referendum, przeprowadzonego 18 maja 1993r., ludność Danii większością głosów (56,8%) opowiedziała się za przyjęciem układu z Maastricht. Po spełnieruu odpowiedruch wyrnogów ratyfikacyjnych (Niemcy jako ostatrue państwo członkowskie ratyfikowały ten dokument) układ o Urui Europejskiej wszedł w życie 1 listopada 1993r. 25) Główne te2y preambuty traktatu o Unii europejskiej. n wola podniesierua procesu integracji europejskiej; n umacniarue solidamości między krajami;
n konwergencja między gospodarkami;
n stworzerue urui gospodarczej i walutowej;
n wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa; n swobodne przesiedlarue się obywateli. 27) Zasada swobocinego ptieptywu towarów w ramach UE.
Traktat EWWiS zakładał swobodny przepływ towarów wewnątrz Wspólnoty, ale rue przewidywał wspólnej polityki handlowej.
W odniesieniu do interesów wenątrzwspólnotowych wph ( wspólna polityka handlowa) stoi na stanowisku respektowarua 4 podstawowych wolności, ustanowionych na mocy Jednolitego Aktu Europejskiego w formie uzupełnierua traktatu rzymskiego o art. SA ustanawiający "rynek wewnętrzny", pojmowany jako "przestrzeń bez granic", w ramach której zagwarantowana jest swoboda przepływu towarów, osób, usług i kapitałów. Swoboda ta została zapewruona na drodze usunięcia istruejących do końca 1992r. przeszkód fizycznych, techrucznych i fiskalnych.
W 2-giej części traktatu rzymskiego przewidziano zruesienie ceł między krajami członkowskimi, ustanowienie wspólnej taryfy celnej i wyeliminowanie ograniczeń ilościowych w obrotach wewnątrzwspólnorynkowych. Art.9 głosi: "Wspólnota oparta zostanie na urui celnej, która obejmie całą wyrnianę towarową i będzie się opierać na zakazie stosowania między jej Członkami ceł przywozowyćh i wywozowych oraz wszelkich podobnych im w skutkach opłat, jak również na wprowadzeniu wspólnej taryfy celnej w ich stosunkach z krajami trzecimi".
Wspólnota wyraziła również pragruenie przyczyruenia się do "harmorujnego rozwijania się handlu światowego przez stopniowe znoszerue restrykcji w handlu międzynarodowym i obniżanie bariet celnych". Unia celna miała być realizowana w 3 etapach, w ciągu dwunastoletruego okresu przejściowego, tj. w latach 1958 - 6Z, 196l -66 i 1966 - 70. W rzeczywistości już z druem 1 lipca 1968r. nastąpiło calkowite zniesienie ceI między krajami Wspólnoty

28) Polityka celna UE. Spośród najważniejszych instrumentów regulowarua zewnętrznego dopływu towarów, ustug i osób do Wspólnoty wymienić należy, poza cłami, opłaty wyrównawcze i dodatkowe opłaty wyrównawcze, które po wejściu w życie Światnwej Orgaruzacji Handlu zostały staryfikowane (tj. zamienione na opłaty celne), ograruczenia ilościowe, kontyngenty i putapy celne, ceny minimalne,
"dobrowolne" ograruczerua eksportu, jak również porozumienia o uporządkowanym zbycie, procedury antydumpingowe i antysubwencyjne, stosowarue klauzuli "ucieczki", wysokie wymagania techniczne, sanitame i fitosarutame, zakazy zatrudruania cudzoziemców (spoza Wspólnoty) i inne. Wspólnotowy system "ochrony handlowej" został zorgarńzowany w 1994r. Wprowadzono nowe regulacje odnośnie stosowanych środków antydumpingowycti, antysubwencyjnych i ochronnych z uwzględnieniern przepisów stosowanych w ŚOH, z pewnymi uzupełnieniami lub modyfikacjami. Środki ochronne pozostają w gestii poszczególnych krajów. Środki ochronne mają być zniesione z dniem 1 stycznia 199yr. Do tego czasu powinny być zniesione wszystkie ograruczenia w imporcie samochodów osobowych z Japonii oraz innych towarów z krajów azjatyckich. Jedną z podstawowych zasad urui celnej jest wprowadzerue jednolitej wspólnej taryfy celnej obowiązującej na zewnątrz, w stosunkach handlowych z krajami trzecirni. Przybrała ona formę Zintegfowanej Taryfy Wspólnot Europejskich Taric. 29) Polityka rolna UE. Wspólna polityka rolna (wpr) wyznacza cele i określa sposoby ich realizacji w dziedzinie produkcji i obrotu artykułami rolnymi, hodowlanymi i rybolówstwa, w zakresie kształtowania sttuktur agramych, ochrony środowiska, dochodowości oraz spraw socjalnych ludności wiejskiej. Jest to najbardziej rozwiruęty sektor polityki gospodarczej UE. Cele wpr zostały w traktacie rzymskim sformutowane w taki sposób, aby rue wykluczały jakichkolwiek możliwości działania, zastosowania środków czy instrumentów, które by się okazały w praktyce potrzebne. Polityka ta ma prowadzić do:
* zwiększenia produktywności rolructwa przez postęp techniczny, racjonalizację wytwórczości oraz optyrnalne zatrudnienie czynrtików produkqi, zwtaszcza siły roboczej,
* zapewnierua wyrównanego poziomu życia ludności wiejskiej przez podniesierue indywidualnych dochodów osób pracujących w rolnictwie, '
* stabilizacji rynlców rolnych,
* zagwarantowarua zaopatrzenia,
* zapewnierua rozsądnych cen dla konsumentów.
Traktat przewiduje stopniowe wprowadzenie wspólnego rynku rolnego i wspólnej polityki rolnej w ciągu okresu przejściowego, co zostało zsealizowane. Wpr opiera się na 3 zasadach:
na wspólnym rynku rolnym,
wspólnotowych preferencjach,
finansowej solidamości.
30) Kursy wymiany walut i Europejski System Banków Centralnych. Integracja walutowa w ramach UE jest procesem postępującym w zróżrucowanym tempie, stanowiącym część procesu ogólnej integracji gospodarczej. Ma ona prowadzić do pełnej wymienialności walut krajów członkowskich po rueodwracalnie stałych (sztywnych) kursach i / lub do zastąpierua tych wnalut walutą wspólną. W procesie tym ma być osiągnięta pełna liberalizacja przepływu kapitałów między tymi krajami, stopruowa koordynacja ich polityki pieniężnej i ogólno gospodarczej, aż do wprowadzenia wspólnej polityki pieniężnej, realizowanej przez instytucję ponadnarodową, emitującą wspólny pieniądz, zarządzającą połączonymi rezerwami dewizowymi krajów członkowskich i prowadzącą wspólną politykę walutową wobec krajów trzecich. Integracja walutowa w ramach UE, prowadząca do coraz większej stabilności kursów walut krajów członlcowskich względem siebie, z uwzględrueniem celu dalekosiężnego w postaci całkowitego wyeliminowania wahań kursów między tymi walutami, jest podyktowana obiektywnymi potrzebami integracji gospodarczej. Z punktu widzenia sprawnego funkcjonowania ryriku wewnętrznego w UE pożądana bytaby więc możliwie najwniększą stabilność kursów, a rozwniazaniem optymatnym z tego punktu widzenia byłoby ustanownienie jednej waluty, która daw.alaby gwarancje swobody handlu na tym rynku. W ramach jednolitego rynkti wewnętrznego, stopniowe znoszenie ograniczeń w cyrkulacji kapitałów w obrębie Wspólnoty niesie ryzyko w zrostu niestabilności kursów w Europejskim Systemie Waltitowym. t3rak takich ograruczeń oznacza bowniem, że kapitaty mogą swobodnie przemieszczać się między tymi krajami, reagując na sytuację Rospodarrzą każdego z nich. Mogłoby to poglębić tendencję spadkowną kinrsńw walut słabych i wzrostową analut mocnych. niestabilność nie sprzyjataby

funkcjonowaniu jednolitego rynku towarów i ustug we Wspólnocie. W celu iachowania stabilnych walut, uznaje się za konieczne wzmocnienie koordynacji polityk pieniężnych i ogólnogospodarczych krajów członkowskich. Skuteczność tej koordynacji wymaAa stworzenia odpowiednich instytucji do jej prowadzenia i przekazania na rzecz określonych narodowych kompetenqi w dziedzinie kształtowania tych polityk. lnstytucją taka byłby Europejski Systern Banków Centralnych, który byłby bankiem centralnym unii gospodarczej i walutowej.

31. Problemy wspólnej waluty w Unii Europejskiej. Wraz ze wzrostem wzajemnej zależności gospodarek krajów członkowskich, w rezultacie tego procesu, coraz wyraźniejsza stawała się konieczność integracji także w sferze monetamej (walutowej), oznaczającej stopruowe zmruejszarue zmiennośa kursów między walutami tych krajów, a w końcu zastąpienie tyctt walut wspólnym pieniądzem.
Unia walutowa- obszar walutowa, na którym byłaby zapewniona:
O pełna i nieodwracalna wymienialność walut;
O całkowita liberaliTacja transakcji kapitałowych i petna integracja rynku tinansowego; O eliminacja wahań kursów walutowych oraz nieodwołalne usztywnianie parytetów walutowych; Odpowiedzialność za prowadzerue polityki pieruężnej spoczywaiby na Europejskirn Hanku Centralnym. Opracowany plan tworzerua urui walutowej zaproponował Komitet Velorsa, podzielił go na trzy etapy:
za cel pierwszego etapu tworzenia unii walutowej poza zakończeniem budowy jednolitego rynku wewn., uznano osiągnięcie zbieżności wyników ekonomicznych krajów Wspólnoty poprzez zariększenie koordynacji ich polityk gospodarczych w ramach istniejących wspólnych instytucji. Waluty wszystkich krajów miały być objęte mechanizmem stabilizacji kursów ESW. Etap drugi rozpocząłby się dopiero po wejściu w życie traktatu zawierającego te poprawki- stadium przejściowe i przygotowawcze do etapu trzeciego.
Etap trzeci i jednocześnie taza finalna to wprowadzenie nieodwracalnie usztywnionych kursów między walutami krajów członkowskich Unii.
T'raktat z Maastricht w dużej mierze uwzględrua ftaport Komitetu Delorsa. W unii walutowej kursy między walutami krajów członkowskich zostałyby usztywnione w sposób nieodwracalny, a następnie ECU zastąpiłby waluty narodowe, stając się jedynym legalnym środkiem płatniczyrn na terytorium Urui. Ńa szczeblu centralnym określana byłaby polityka pieniężna dla całej Unii, a podstawowym jej celem powinno być utrzymanie stabilnośa cen. Traktat zobowiązuje kraje czlonkowskie do unikania nadmiemego deficytu w budżetach narodowych.
32. ECU i udział walut narodowych w koszyku walutowym.
ECU powstało w 1979r. i funkcjonuje w dwóch odrębnych sferach:
oficjalner określa zasady Europejskiego nystemu Walutowego, ponadto jest używana do celów ewidencyjno-rozrachunkowych w ramach instytucji UE m.in. do sporządzania wspólnego budżetu. prywatner jest stosowana w transakcjach między podmiotami działającyrni na rynku tj. bankami handlowymi i instytucjami finansowymi, przedsiębiorstwami publicznymi, prywatnymi. ECU jako koszyk walut składa się z następujących walut: Marka RFnl, Frank francuski, Funt brytyyski, Lir włoski, Gulden holenderski, Frank belgijski i luksemburski, Peseta hiszpańska, Korona duńska, Funt irlandzki, Eskudo portugalskie, Drachma grecka.
ECU stanowi element mectianizmu kursowo-interwencyjnego Europejskiego Systemu Walutowego. Mechanizm ten ma zapewnić utrzyrnanie w określonych grarucarh wahań kursów między walutami ksajów należących do systemu Każda z tych walut ma ustalony kurs centratny wobec ECU. Kursy te są wyrażone w ilości waluty narodowej przypadającej na jednostkę ECU.
Z dniem 1 stycznia 1994r. sklad koszyka ECU został zamrożony. Oznacza to że waluty Austrii, Szwecji i Finlandii nie zostaną już do niego włączone. Liczba jednostek poszczególnych walut wchodzących w skład ECl' ustalony zostal proporcjonalnie do potencjalu gospodarczego danego kraju i jego znaczenia we Wspólnocie.
33. EURO- jako ptzyszta waluta UE.
En'tt0 jako waluta zostarue wprowadzona do rozliczeń bankowydi 1 stycznia 1999r. Kursy walut narodowyrh zostaną ściśle związane z Euro. na przełomie roku ż001-lObZ Euro zostanie wprowadzony do obiegu, zaś wn ?(n2r. nastąpi wycofanie z obiegu walut narodowych. W roku ŻOU4 Euro będzie jedyną walutą w krajach uczestniczących w unii walutowej. Centralny t3ank Europejski będzie odpowiedzialny za politykę monetamą UE. Do wprowadzenia Euro przystąpiło 11 państw: Belgia, Niemcy, Finlandia, Francja, Irlandia, Wlochy, Yortugalia, Niszpania, Austńa, Holandia, Luksemburg.
Yolacy wn połowie LOOźr. będą mogli podjąć Euro z konta w polskim banku.
34. Polityka LTE w dziedzinie kultury i nauki.
35. Pnoblem jnZyków uizędowych w UE.
Ięzyki urzędowne: angietski, duński, fiński, francuski, grecki, tuszpański, holenderski, niemiecki, portugalski, szwedzki, wloski.
Uokumenty i wydawnictwa instytucji Lrui muszą być publikovnnane we w-szystkich oficjalnych językach L'E, co stanowi poważny probtem, poniewnaż pociąga to za sobą znaczne wydatki administracyjne. 36. Omówić I scharakterynować budżet Unii Europejskiej,

Polityka realizowana przez UE przewidziana traktatami rzymskimi dotyczące WE i Euratomu oraz wydatki administracyjne wspólnotowych instytucji są finansowane z budżetu Unii Europejskiej. Natomiast działalność wynikająra z realizacji traktatu paryskiego dotyczącego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali jest finansowana oddzielnie z budżetu operacyjnego. Ponadto występuje Europejski Fundusz Rozwoju. Niezależnie od budżetu są działalność realizuje Europejski Bank Inwestycyjny. Budżet ogólny nie obejmuje operacji pożyczkowych dokonywanych przez Kornisję Europejską na międzynarodowym rynku finansowym.
Wydatki UE z budżetu ogólnego, budżetu EWWiS są relatywnie niewiellcie. W 1995r. wyniosły 1,2%PKB UE jako całość oraz ż,4% wydatków publicznyrh krajów członkowskich. Przyczyną tego jest fakt, że polityki pochłaniające większość środków publicznych jak obrona, edukacja, octtrona zdrowia, świadczenia socjalne pozostają w głównej mierze w gestii wtadz narodowych. Jeżeli polityka realizowana w ramach UE pociąga za sobą znaczne koszty operacyjne np. gdy aynika z nicti obowiązek wprowadzenia określonyrh środków, to tinansowy ciężar dostosowania się do określonych przepisów spada nie na budżet tylko na władze publiczne krajów czlonkowskich, fnirmy państwowe i prywatne. Budżet UE różni się od budżetów narodoaych tym, że nie spełnia roli narzędzia polityki makroekonomicznej, ponieważ w ramach tego budżetu bieżące dochody i wydatki muszą się równoważyć. Budżet ten nie może spełniać tunkcji stabilizowania gospodarki z uwagi na niemożliwość wykorżystania deficytu np. do pobudzenia popytu i redukcji bezrobocia. Niewielkie rozmiary budżetu ogólnego oznaczają, że nie może on odgrywać jakiejś znaczącej roli w oddziaływaniu na gospodarkę UE jako całości.
Wydatki budżetu ogólnego:
wypłaty na finansowanie rolnictwa- istnienie wspólnej polityki rolnej, opartej na zasadach j ednolitego ryku rolnego.
koszty administracyjne- związane z funkcjonowaniem instytucji UE utrzymuje się na poziomie około 4,9% ogółu wydatków budżetowych. Na wysokość tych kosztów ma wpływ fakt, że dokumenty i aydawnic2wa instytucji UE muszą być tworzone we wszystkich oficjalnych językach Unii. wzrasta udział wydatków na pomoc finansową dla krajów trzecich- obejmują m.in. dostaay żywności, pomoc humanitamą i ekonomiczną.
zwrot krajom czlonkowskim- wynika z okresowego wyrównywania niektórym krajom nadmiemych wpłat w stosunku do kwot otrzymywanych z budżetu.
tundusze strukturalne- środki z nich powinny być przeznaczone na promowanie procesów dostosowawczo - rozwojowych w regionach gospodarczo opóźnionych, walka z długookresowym bezrobociem, integrację zawodową młodzieży.
Dochody budżetu:
n system zasobów własnych należący do Wspólnoty- zapewnienie f`mansowej niezależności instytucji Wspólnot. L,asoby te powinny pochodzić z cet pobieranych na podstawie wspólnej taryfy celnej, opłat wyrównawczydi nakladanych na produkty rolne importowane z krajów trzecich oraz opłat z tytułu produkcji i magazynowania cukru (tzw. skladki cukfowe), a także wpływy z tytułu podatku od wartości dodanej VAT.
podatki od wartości dodanej VAT- trafia do budżetu UE za pośrednictwem budżetów narodoaych. bezpośrednie wpłaty krajów członkowskich.
37. Rola Unii Europejskiej w śwłatowej produkcji przemysłowej.
38. Rola Unli Europejskiej w handlu tnigdzynarodowym. 39. Rada Minłstrow UE i jej uprawnienia.
Rada jest międzynarodowym organem wspólnot (C'E), obowiązuje od 1 lipca 1n7r. Ud 8 listopada 1993r. (po wejściu w życie traktatu z Maastricht ) nosi nazwę Rady Lnnii. Jest organem plenamym, w skład którego wchodzą przedstawicżele wszystkich państw członkowskich, po jednym z każdego kraju. Czlonkowie Rady w swej działalności są związani instrukcjarni rządów i reprezentują interesy saych państw. Funkcję przewodniczącego Rady pełnią cztonkowie przez 6 miesięcy. Rada obraduje z reguły raz w tygodniu zwoływana na wniosek przewodruczącego lub jednego z cztonków. G wnioskiem o zwołanie ftady może wystąpić Komisja Europejska.
Rada zapewnia koordynację ogólnej polityki gospodarczej członków Wspólnoty i ma prawo do podejmowania decyzji. Podejmują decyzje zarówno te wiążące, jak i pozbawione mocy wiążącej, uchwat, przewidzianych w traktacie postanowieniami wspólnymi dla wszystkich organów. W gestii ftady pozostaje jednak prawo do decyzji co do sposobu sprawowania przez Komisję n;uropejską jej uprawnień wykonawczych. Rada jest wyposażona w ogólne kompetencje do podejmowania wszystkich rodzajów uchwał zawnsze, gdy wymaga tego funkcjonowanie i interes Wspólnoty. Rada jest uprawniona do zawierania umów międzynarodowych, co czyni przy wspóludziale Komisji i I'arlamentu. Rada ma szerokie uprawnienia przy uchwnalaniu hudżetu lnnii. nIianuje równie członkówn innych organów i

instytucji Wspólnot. Uotyczy to takich organów pomocniczych, ayposażonych w istotne uprawnienia doradcze: Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komitet Regionów.
Rada Unii została również zobowiązana do określonych działań przy współpracy państw członkowskich Unii w zakresie wymiaru sprawiedliwośa i spraw wewnętrznych.
W przypadkach gdy samodzielność Rady jest ograniczona przez konieczność uprzedniego zgłoszenia odpowiedniej propozycji urhwały przez Komisję, Rada zachowuje prawo do ostatecznego sforrnułowania treści uchwały. Koordynuje ogólną politykę gospodarczą państw członkowskich Unii. Rada powołała 25.10.1958r. organ pomocniczy- Komitet Stałych Przedstawiaeli (Coreper). Kornitet jest ściśle związany ze stalymi przedstawicielami państw czlonkowskictt akredytowanymi przy siedzibie Wspólnot.
Rada może podejmować swoje uchwały zwyklą większością głosów państw członkowskich, kwalifikowaną (ważoną) większośaą glosów oraz jednomyślnie.
nU. Komisja Wspólnot Europejskich.
: Vajważniejszy organ wykonawczy UE. Uprócz funkcji wykonawczych Komisja posiada uprawnienia kontrolne oraz zdolność do inicjatywy legislacyjnej w sytuacjach wskazanych przez 'Craktat Rzymski i późniejsze akty prawne. Komisja liczy 20 członków, którzy mają status urzędników międzynarodowycti. ną niezależni od krajów, z których pochodzą. Bezpośredni nadzór nad ich działalności sprawuje 'I'ryburiał Sprawiedliwości i Parlament Europejski. Pracami Komisji kieruje jej Przewodniczący. Jest on jednocześnie najwyrszym przedstawicielem politycznym UE. Przewodniczącego oraz jej 6 zastępców wybierają jednomyślnie na 2 lata wszystkie państwa członkowskie.
Do najważniejszych zadań Komisji należy bezpośredru zarząd nad środkami tinansowymi UE. Podlegają jej największe Fundusze UE (Fundusz Gwarancji Rolnych, Fundusz Rozwoju Regionalnego, Europejski Fundusz Rozwoju). Komisja odgrywa decydującą rolę w przygotowaniu budżetu Unii. Komisja inicjuje i zajmuje się merytorycznym przygotowaniem większości decyzji podejmowanych l.,rzez Radę UE. Jednocześnie na mocy posiadanych uprawnień legislacyjnych Komisja podejmuje własne decyzje w formie zaleceń, opinii czy rozporządzeń. Uchwały komisji zapadają większośaą głosów. Komisja dysponuje najbardziej rozbudowanym w UE zapleczem pomocniczym. Podlega jej bezpośredtuo Sekretańat Generalny UE, 23 Dyrekcje Generalne, Urzad Statystyczny, Admirustracja Celna itd.

Prof. dr hab. Leszek KASPRZYK
ania e inac 'ne: Stosunld os odnrcze:Unii: Euro e'skie'" n. ' n;-i/i.llnl-:lin,1 nl3Ilnll. .
nl. Co tojest integracja? (różne źnaczenia słowa)..:n. . .
n, 2. Na czym polega integracja gospodarcza7-: c,, . :;; : :. . ; :. , , , -, , , . . n.n 3. Warunki dla stworzenia integracji międzynarodowej. . .n:n:-. .
- 4. Najważniejsze.formy międzynarodowej-integracjingospodarczej. : n . .- 5. Strefa wolnego handlu i .unia celna (charakterystyka).:. . . . . . . .
= 6: Unia ekonomiczna i.walutowa:(charakterystyka) n.
7. Integracja polityczna i jej formy. n . . . 8. Teorie federalistyczne i jej przedstawiciele: : -. . . . : 9. Teorie konfederalistyczne. n ; , . , . . . n :. n . . 10. Tendencje dezintegracyjnenw Eurogie. : - . . . '. . . 1 l. Konflikty narodowe i etniczne a idea integracji.
12. Omówić zalety międzynarodowej integracji.
13. Integracja międzynarodowa a niezależnonć państw.
14. Pozaeuropejskie ugrupowania integracyjne w świecie.
15. Ugrupowania integracyjne w Europie.
16. Kraje CEFTA i ich charakterystyka
17. NAFTA i jej charakterystyka.
18. Pierwsze idee integracji europejskiej.
19. Powstanie Wspólnoty Europejskiej i jej człony.
20. Traktat Rzymski i jego postanowienia.
21. Proces powstawana EWG.
. Omówić postanowienia Jednolitegó Aktu Europejskiego. ?3. Traktat o Unii Europejskiej (Maastricht) i jego główne postanowienia, ?4. Reakcje państw na postanowienia Traktatu z Maastricht. ?5. Główrcn tezy preambuły Traktatu o Unii Europejskiej.
?6. Na czym polega obywatelstwo Unii Europejskiej?
?7. Zasada swobodnego przepływu towa_ rów w ramach U.E. ?8. Polityka celna Unii Europejskiej. ?9. Polityka rolna Unii Eiuopejskiej.
30. Kursy wymiany walut i Europejski System Banków Centralnych. 3I. Problem wspólnej waluty w Unii Europejskiej.
3?. ECU i udział walut narodowych w koszyku walutowym. 33. EURO -jako przyszła waluta U.E.
34. Polityka U.E. w dziedzinie lniltury i nauki.
35, Problem języków urzędowych w U.E.
36. Omówić i scharakteryzować bndżet Unii Europejskiej.

37. Rola Unii Europejskiej w światowej produkcji przemysłowej:
38. Rola Unii Europejskiej w handlu międzynardowym.
39. Rada Ministrów U.E. i jej uprawnienia.
40. KomislanWspóhiot nuropejskichn.ny
41. Parlament Europej ski i jego nuprawnienia.
42. Rada Europejska.
43. Trybunał Sprawiedliwości i jegon rolan n n -. . . . n -, : '.
44. Potencjał gospodarczy Unii Europejskiej w'skali światowej (ryś. n` : . n. porównawczy). . '. . . . . . :. . . - . .
.:nrli'n
45. Zróżuicowaaia.ekonomiczae poszczególriych krajów Unii Europejskiej.n '. n 46. Charakterystyka gospodarcza najzamożniejszych pa.ustw'członkowkichnnUE. 47. Porównaaie potencjału krajów. Europy. Środkówej ' nż państwami członkowskimi U.E.
48. Inflacja i bezrobocie w krajach U:E.:. . n. . . . . . - .
49. Stowarzyszenie Polski ze Wspólnotą Europejską . . . . 50. Perspektywy pełnego członkowsta Polski w Unii-Europejskiej: n . , . . .. : . . '. .. n. n:n.nnn. . . . : n ' n nc:. . . n .,..: . . -; :, . .. . '. , ,..
' ' . ' .. -- : r.' . .
.
.
' - . . . , . ' ' . . . ..n . ' .
,ntn-
i . " . . ., . . n n ', n, . .



Dane autora:




wiedza.diaboli.pl / Integracja Europejska

190 IP banned