Integracja Europejska - Geneza powstania UE

GENEZA POWSTANIA UEI. WSTĘP
Obecny kształt polityczny i gospodarczy Europy ukształtowany po II wojnie światowej ukazuje organizm połączony wieloma więziami a zarazem odrębność narodową w granicach państwa.
Historia Europy po upadku cesarstwa rzymskiego może być również postrzegana, chociaż w dużym uproszczeniu, jako pasmo dążeń do jej zjednoczenia. Oczywiście cele i interesy władców historycznych różniły się zasadniczo od obecnego kształtu Unii Europejskiej i jej demokratycznych struktur. Zawsze jednak istniały elementy występujące jako łącznik, wyznacznik jedności Europy np. terytorium, religia.
Okres, gdy po raz pierwszy w erze nowożytnej znaczny obszar Europy został zjednoczony w ramach organizmu państwowego, był okres wczesnego średniowiecza a osobą stanowiącą o losach państw był Karol Wielki, twórca dynastii karolingów. Podbił i zjednoczył znaczny obszar dzisiejszej Francji, krajów Beneluksu, Niemiec, Włoch, Hiszpanii. Należy wskazać elementy łączące wtedy podbite ziemie. Po pierwsze osoba władcy, terytorium państwa, jedna religia chrześcijańska, uniwersalny język łaciński, ekonomia (jedność rozwoju na poziomie gospodarki wczesnofeudalnej).
Pomimo rozpadu jednego państwa Karola Wielkiego, w ciągu średniowiecza, aż do czasu wielkiego podziału religijnego i odkryć geograficznych w Europie rozpowszechniały się idee uniwersalizmu. Zawierały one w sobie dążenia do zachowania jedności kulturalno - ekonomicznej Europy pod przewodnictwem cesarzy l8ub papieży rzymskich. Przez kilka wieków średniowiecza większość krajów Europy osiągnęła równy poziom rozwoju gospodarczego i politycznego. Zachowana była duża jedność np:
- jedność gospodarcza - prawie w całej Europie panuje gospodarka feudalna,
- jedność kulturalna z podziałem na stany i dominującą rolą rycerstwa,
- idee uniwersalizmu europejskiego, a nawet światowego głoszona przez niektórych władców, filozofów,
- język łaciński jako uniwersalny.
W późniejszych epokach idee uniwersalizmu średniowiecznego zostały zastąpione przez idee monarchizmu dynastycznego, który dla dynastii panującej próbuje pozyskać władzę łączącą jak największe terytoria Europy i na nich zaszczepić jednolite prawa polityczne i ekonomiczne, panujący - urzędowy język. Okres ten, to świetny okres wielkich rodów dynastii Europejskich np. Habsburgów.


W tym okresie, w zależności od powodzenia polityki dynastycznej dominuje kultura i język np. francuski, niemiecki. Politycznie dominują państwa z ustrojem monarchii absolutnej, z silną władzą centralną.
Istnienie wielkich, silnych państw na pozór dalekie jest od wspólnoty europejskiej, ale nadal możemy wyróżnić elementy łączące Europę chociażby poprzez kulturę, dążenie do objęcia pod panowanie jak największego terytorium, chociaż pod zupełnie innymi hasłami niż współczesne.
Wiek XVIII to rozkwit idei wolności i równości. To pod ich sztandarami Napoleon Bonaparte podbija, a może i jednoczy na krótko większość terytorium Europy. Terytorialnie było to chyba największe, od czasów rzymskich, podbicie Europy zachodniej i środkowej. Uwagę w tym okresie zwracają elementy charakteryzujące nowoczesne państwo, łączące je od podstaw tzn. wprowadzenie jednolitego prawa. Wspomnieć tutaj należy wprowadzenie przez Napoleona ustawodawstwo oparte na francuskim kodeksie, dominującą w całej Europie modę i język.
Ponieważ działania Napoleona nie miały wiele wspólnego z partnerstwem państwa i urzeczywistnianiem idei uniwersalizmu kontynentu, a jedynie były przejawem dominacji Cesarza Francuzów, stan taki w Europie nie mógł trwać długo. Stan ten można odczytać nie jako zjednoczenie lecz podbicie, chociaż niektóre zmiany kulturowe mogły być namiastką łączenia Europy.
Przekształcenia polityczne i ekonomiczne trwające w ciągu XIX wieku i doświadczenia I wojny światowej zaowocowały nowym myśleniem o integracji europejskiej, innym niż próby zjednoczenia podejmowane wcześniej. Wiodące hasła dotyczące integracji politycznej, gospodarczej i kulturalnej głoszone były w oparciu o zasady demokratyzmu i suwerennych decyzji poszczególnych państw.
II. GENEZA UNII Pierwsze koncepcje politycznej i gospodarczej integracji Europy formułowane były jeż w minionych stuleciach. Jednakże dopiero po zakończeniu II wojny światowej powstały warunki dla urzeczywistnienia idei integracji regionalnej w Europie (bardzo długo ograniczanej tylko do jej zachodniej hemisfery), rozumianej jako świadome tworzenie mechanizmów regulujących procesy gospodarcze i - aczkolwiek w znacznie mniejszym stopniu - współpracę polityczną określonej grupy państw. Te uwarunkowania miały bardzo różnorodny charakter i łączyły w sobie przesłanki tak natury politycznej, jak i gospodarczej oraz społecznej.
W wyniku II wojny światowej ukształtowany został nowy układ sił w Europie. Europa Zachodnia straciła swoją pozycję dotychczasowego politycznego i gospodarczego centrum świata na rzecz Stanów Zjednoczonych.
Powojenne zniszczenia gospodarki, a tym samym konieczność jej odbudowy oraz modernizacji, rozpad systemu kolonialnego, postępujący rozwój sił wytwórczych, konieczność pogłębienia międzynarodowego podziału pracy, postawiły przed tymi krajami nowe wyzwania ekonomiczne. Przerastały one, generalnie rzecz biorąc, możliwości pojedynczych krajów i ich podjęcie było możliwe tylko przy połączeniu wysiłków.
Również sytuacja polityczna i społeczna na kontynencie europejskim sprzyjała nasileniu i renesansowi idei integracji gospodarczej i politycznej w Europie. Obserwowana wyraźnie w latach czterdziestych radykalizacja społeczeństw zachodnioeuropejskich, silna pozycja państw komunistycznych, głównie we Francji i Włoszech, obawa przed odrodzeniem się tendencji nacjonalistycznych, a zwłaszcza obawa przed militarnym zagrożeniem ze strony ZSRR, potęgowały tendencję do gospodarczego i politycznego zjednoczenia krajów Europy Zachodniej. W obliczu zaistniałej sytuacji chciały one stworzyć trzecią, równorzędną wobec USA i ZSRR, siłę ekonomiczną i polityczną. W zdecydowanej większości koncepcji zjednoczona gospodarczo i politycznie Europa miała być sojusznikiem USA i zdecydowanym przeciwnikiem Związku Radzieckiego. W tak rozumianej Europie poszczególne państwa zachodnioeuropejskie widziały możliwość realizacji swoich partykularnych , często wykluczających się interesów.
Tendencje do integracji regionalnej w Europie były generalnie akceptowane przez Stany Zjednoczone jako hegemona politycznego i gospodarczego świata zachodniego, dostrzegając w nich szansę na realizację własnych interesów.
Tak ukształtowane wszechstronne warunki i motywacje sprawiły, że po II wojnie światowej w Europie Zachodniej nastąpiła prawdziwa eksplozja planów integracji regionalnej, tak ekonomicznej, jak i politycznej. Z czasem o0kazało się, że plany w odniesieniu do politycznego i militarnego zjednoczenia Europy Zachodniej nie były zgodne z interesami narodowymi i nie znalazły poparcia opinii publicznej, w związku z czym wyraźny priorytet zyskała idea integracji w sferze gospodarki.
W 1947 r. Belgia, Holandia i Luksemburg podpisały porozumienie, przewidujące utworzenie unii celnej (Belgia i Luksemburg już od 1921 r. współpracowały na rzecz utworzenia Ekonomicznej Unii Belgijsko - Luksemburskiej, tzw. Beluksu), które w 1958 r. zostało zastąpione przez układ w sprawie utworzenia Unii Ekonomicznej Beneluksu. W 1948 r. trzy kraje Beneluksu oraz Francja i Wielka Brytania utworzyły tzw. Pakt Brukselski, organizację głównie o charakterze militarnym.
W 1947 r. Stany Zjednoczone wystąpiły z planem udzielenia pomocy krajom Europy Zachodniej w odbudowie ich gospodarki. Przedstawiony Plan Pomocy Europie (European Recovery Program), zwany potocznie planem Marshalla, przewidywał udzielenie kredytów amerykańskich, pod warunkiem jednak, że państwa uczestniczące w tym planie opracują wspólny program odbudowy i rozwoju swoich gospodarek oraz podziału tych kredytów. Reakcją państw zachodnioeuropejskich było utworzenie 16 kwietnia 1948 r. Organizacji Europejskiej Współpracy Gospodarczej (Organization for European Economic Cooperatin - OEEC ), która miała być niejako łącznym partnerem Stanów zjednoczonych w realizacji planu Marshalla. Członkami OEEC była 16 państ Europy Zachodniej, amerykańska, brytyjska i francuska strefa okupacyjna Niemiec ( RFN przystąpiła do OEEC w 1949 r. ) oraz Triest. Członkami stowarzyszonymi były: Kanada, Stany Zjednoczone ( oba te państwa od 1950 r. ) i Jugosławia ( od 1955 r. ). Finlandia od 1957 r. brała udział w pracach OEEC w charakterze obserwatora.
Państwa socjalistyczne, chociaż były zaproszone do udziału w planie Marshalla, nie przystąpiły do OEEC przede wszystkim ze względu na warunki stawiane przez Stany Zjednoczone krajom korzystającym z ich pomocy (kontrola i uzależnienie gospodarcze) oraz presję wywieraną na nie przez ZSRR.
Powstała w tych warunkach OEEC miała do spełnienia dwa zadania:
1. stworzenie programu odbudowy i rozwoju współpracy gospodarczej państw członkowskich oraz podziału pomocy amerykańskiej,
2. wypracowanie forum rokowań i konsultacji ze Stanami Zjednoczonymi w sprawach dotyczących Europy.
W początkowym okresie w działalności OEEC dominowała kwestia podziału pomocy w ramach planu Marshalla ( łącznie wyniosła ona 13,5 mld dol. USA). Natomiast nie udało się stworzyć wspólnego programu odbudowy ekonomicznej Europy Zachodniej.
Na początku lat pięćdziesiątych, kiedy podział pomocy amerykańskiej został zakończony i rozważano kwestię dalszego funkcjonowania OEEC, państwa członkowskie postanowiły kontynuować współpracę, zmieniając jednak kierunki działania organizacji. OEEC została zobowiązana do działań mających na celu liberalizację wymiany towarowej między jej członkami, rozwój współpracy finansowej oraz współpracy w dziedzinie energii atomowej. Tym samym więc OEEC, przekształcona w 1960 r. w Organizację Współpracy i Rozwoju Gospodarczego ( Organization for Economic Cooperation and Development - OECD ), stała się w latach czterdziestych i pięćdziesiątych głównym forum dyskusji nad przyszłym kształtem gospodarczym krajów Europy Zachodniej.
W połowie lat dziewięćdziesiątych w skład OECD wchodziło 28 najbardziej rozwiniętych krajów świata ( Polska stała się państwem członkowskim 1996 r.)
W 1949 r. została utworzona organizacja o kompetencjach ogólnych - Rada Europy, której członkami założycielskimi były: Belgia, Gania, Holandia, Francja, Irlandia, Luksemburg, Norwegia, Szwecja, Wielka Brytania i Włochy. W 1996 r. Rada Europy liczyła 40 państw europejskich.
W 1949 r. z inicjatywy USA powołano do życia Organizację Paktu Północnego Atlantyku - North Atlantic Treaty Organization (NATO), do której weszły: Belgia, Dania, Francja, Holandia, Islandia, Luksemburg, Norwegia, Wielka Brytania, Włochy Kanada i Stany Zjednoczone. RFN została członkiem NATO w 1955 r. Członkami NATO są Także Grecja, Turcja i Hiszpania. (Polska od 2000r.)
W zarysowanych powyżej okolicznościach R. Schumann, francuski minister spraw zagranicznych, wystąpił w 1950 r. z memorandum dotyczącym utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Istota zgłoszonego przez R. Schumanna planu, którego autorem w rzeczywistości nie był sam francuski minister spraw zagranicznych ( twórcami tego planu byli J.Monnet, P.Rueter, P.Uri, i S.Hirsch), sprowadzała się do poddania całości produkcji podstawowych i strategicznych gałęzi przemysłu Francji i RFN - górnictwa węgla oraz hutnictwa żelaza i stali - kontroli międzynarodowej sprawowanej w ramach ponadnarodowej organizacji, do której mogły przystąpić również inne państwa i która stanowić miała początek, a także jeden z elementów integracji europejskiej. W ten sposób Francja chciała zminimalizować niebezpieczeństwo odrodzenia się nieuniknionej ekspansji gospodarczej i militarnej Niemiec.
W czerwcu 1950 r. w Paryżu rozpoczęła się konferencja przedstawicieli sześciu państw: Belgii, Francji, Holandii, Luksemburga, RFN i Włoch. Wstępna faza rokowań zakończyła się w marcu 1951 r.. Po uregulowaniu niektórych kwestii spornych traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali został ostatecznie podpisany 18 kwietnia 1951 r. w Paryżu. Traktat paryski o EWWiS został zawarty na pięćdziesiąt lat. Wymagał ratyfikacji przez parlamenty wszystkich państw sygnatariuszy. Traktat nabrał mocy obowiązującej 25 lipca 1952 r., gdy ostatni dokument ratyfikacyjny złożony został przez Francję.
Celem EWWiS było stworzenie wspólnego rynku węgla, żelaza i stali, a w ten sposób warunków do najbardziej racjonalnej specjalizacji i największej wydajności produkcji w tych gałęziach przemysłu.
Organy EWWiS mialy nadzorować pracę przedsiębiorstw węgla i stali, zajmować się ich dofinansowaniem, rozstrzygać spory i odwołania od decyzji. Jedną z głównych zasad miało być zapewnienie wolnej konkurencji między przedsiębiorstwami całej Wspólnoty. Państwa należące do EWWiS zobowiązały się do stopniowego zniesienia wszelkich ceł i kontyngentów, ograniczających swobodny przepływ surowców i produktów przemysłów węglowego i stalowego, kapitału inwestowanego w tych przemysłach oraz siły roboczej, wprowadzenia jednolitych taryf transferowych, zaniechania rządowego subsydiowania przedsiębiorstw i innych ograniczających praktyk.
Utworzenie wspólnego rynku węgla, rud żelaznych i złomu nastąpiło już 10 lutego 1953 r., wspólnego rynku stali - 1 maja 1953 r. Włączenie do wspólnego rynku stali specjalnych nastąpiło 1 sierpnia 1954 r. Cały okres przejściowy zakończył się 9 lutego 1958 r.
EWWiS miała być instytucją wykraczającą swym charakterem poza tradycyjne ramy międzynarodowej organizacji. Zwolennicy federalizmu podkreślają jej ponadpaństwowy charakter. Czyni to również sam układ w sprawie EWWiS. Nie ulega wątpliwości, że uprawnienia organów administracyjnych tej organizacji: Wysokiej Władzy, a może jeszcze bardziej Trybunału, stanowiły w wielu aspektach zupełne novum, nie spotykane dotychczas w innych organizacjach międzynarodowych. Mamy tu również do czynienia z bardzo dużym ograniczeniem suwerenności państw członkowskich poprzez delegowanie organom Wspólnoty wielu uprawnień właściwych władzy państwowej.
Rzeczywisty charakter Wspólnoty określały jednak w praktyce nie tyle formalne postanowienia układu, ile stopień i sposób wykorzystania przez jej organy, przede wszystkim zaś przez Wysoką Władzę, swych uprawnień. W praktyce bardzo wstrzemięźliwie i ostrożnie korzystała ona ze swych prerogatyw.
W rzeczywistości w EWWiS dominował tradycyjny mechanizm koordynacji polityki rządów, typowy dla organizacji międzynarodowej. Starano się unikać arbitralnych decyzji, narzuconych wbrew woli zainteresowanych stron. Okazało się, że podyktowana raczej względami politycznymi niż ekonomicznymi ponadpaństwowa nadbudowa Wspólnoty była tworem sztucznym, którego istnienie nie było niezbędne do realizacji zadań ekonomicznych.
Pracom nad utworzeniem EWWiS towarzyszyły działania zmierzające do utworzenia dwóch organizacji o charakterze militarnym i politycznym: Europejskiej Wspólnoty Obronnej (EWO) i Europejskiej Wspólnoty Politycznej (EWP). Układ o EWO - chociaż podpisany - nie wszedł w życie ze względu na odmowę jego ratyfikacji przez francuskie Zgromadzenie Narodowe, które jako pierwsze rozpoczęło procedurę ratyfikacyjną. Tym samym oznaczało to zaprzestanie prac nad powołaniem EWP. Bariera interesów narodowych spowodowała tymczasowe zaniechanie planów integracji politycznej i militarnej Europy Zachodniej i skoncentrowanie się na gospodarczej.
Na początku czerwca 1955 r. zebrała się w Messynie konferencja ministrów spraw zagranicznych sześciu państw, członków EWWiS. Osiągnięto na niej porozumienie co do celowości utworzenia wspólnoty gospodarczej ( na podstawie tzw. Planu Beyena, opracowanego przez rząd holenderski ) i podjęto decyzję o rozpoczęciu prac nad przygotowaniem planu ekonomicznej integracji Europy. Wynikiem prac było obszerne sprawozdanie ogłoszone w kwietniu 1956 r. pod nazwą Raportu Spaaka ( minister spraw zagranicznych Belgii). W rezultacie dalszych rokowań 25 marca 1957 r. sześć państw podpisało w Rzymie traktat o Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej, stosunkowo szybko zaaprobowany przez parlamenty państw - sygnatariuszy. Nabrał on mocy obowiązującej 1 stycznia 1958 r., a okres jego ważności jest nieograniczony.
Wraz z traktatem w sprawie EWG został opracowany i zawarty w tym samym składzie członkowskim w Rzymie 25 marca 1957 r. traktat w sprawie trzeciej Wspólnoty: Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, zwanej potocznie Euratomem. Po ratyfikacji przez parlamenty narodowe wszystkich państw - sygnatariuszy wszedł on w życie 1 stycznia 1958 r. Traktat ten został zawarty na czas nieograniczony.
Pozostałe trzy Wspólnoty miały ulec w przyszłości połączeniu w jedną organizację. Proces ujednolicenia organizacyjnego rozpoczął się jeż w momencie podpisania traktatów rzymskich w 1957 r. Została bowiem jednocześnie podpisana Konwencja o niektórych wspólnych instytucjach Wspólnot Europejskich, w oparciu o postanowienia której Europejskie Zgromadzenie Parlamentarne (Parlament Europejski) i Trybunał stały się wspólnymi organami EWWiS, EWG i Euratomu.
W lipcu 1967 r., na podstawie traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję dla trzech Wspólnot Europejskich (tzw. Traktat fuzyjny podpisany w 1965 r.) nastąpiło kolejnr ujednolicenie organizacyjne. W traktacie tym przewidziano również opracowanie jednolitego aktu konstytucyjnego Wspólnoty Europejskiej, rozumianej jako jedna organizacja integracyjna o ogólnych uprawnieniach.
Istotną rolę w ewolucji trzech Wspólnot Europejskich spełnił podpisany w 1986 r. Jednolity Akt Europejski, który wszedł w życie 1 lipca 1987 r. W wyniku jego postanowień Wspólnoty otrzymały nowe kompetencje w dziedzinie gospodarczej; przewidywał on realizację do końca 1992 r. Jednolitego Rynku Wewnętrznego; zmodyfikował proces podejmowania decyzji we Wspólnotach; dokonał regulacji prawnej współpracy politycznej państw członkowskich Wspólnot w ramach tzw. Europejskiej Współpracy Politycznej.
Kolejnym i, jak dotychczas najbardziej dalekosiężnym i o najdalej idących konsekwencjach, wyznaczającym nowy etap w historii Wspólnot Europejskich i w szeroko pojmowanej integracji europejskiej, przedsięwzięciem jest traktat o Unii Europejskiej, określany jako traktat z Maastricht. Po wieloletnich pracach przygotowawczych tekst traktatu z Maastricht został podpisany przez 12 państw członkowskich Wspólnot w dniu 2 lutego 1992 r. Zgodnie z postanowieniami tego dokumentu miał on wejść w życie, po ratyfikacji przez parlamenty narodowe wszystkich państw - sygnatariuszy, 1 stycznia 1993 r. Jednakże ze względu na przedłużającą się i procedurę ratyfikacyjną zyskał on moc wiążącą z dniem 1 listopada 1993 r. traktat z Maastricht został zawarty na czas nieokreślony.
Traktat o Unii Europejskiej jest bardzo rozbudowaną umową międzynarodową. Jest jednocześnie dokument bardzo nieprzejrzysty i trudny do analizy ze względu na specyficzną, skomplikowaną budowę, która jest odzwierciedleniem swoistego rozumienia Unii Europejskiej. Układ składa się z siedmiu części, zwanych tytułami (działami). Tytuł I zawiera postanowienia wspólne ( określające m.in. istotę i cel Unii). Tytuł II i IV stanowią modyfikację postanowień traktatów założycielskich trzech Wspólnot, bez włączenia jednakże ich zrewidowanej treści do tekstu o Unii Europejskiej. W tytułach V-VI została uregulowana współpraca państw członkowskich Unii w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz współpracy w dziedzinie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Tytuł VII dotyczy postanowień końcowych. Integralną część traktatu tworzy 17 protokołów i 32 deklaracje. Powyższa konstrukcja traktatu o Unii Europejskiej określana jest potocznie jako konstrukcja oparta na trzech filarach. Pierwszy z nich to postanowienia traktatu z Maastricht dotyczące trzech Wspólnot. Postanowienia te zawierają zarówno modyfikację celów gospodarczych Wspólnot, jak i zmiany w funkcjonowaniu organów Wspólnot. Zgodnie z postanowieniami art. G traktatu o Unii Europejskiej następuje formalna zmiana nazwy EWG na nazwę Wspólnota Europejska WE. Filar II stanowią przepisy regulujące współpracę w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, zaś filar III zawiera regulację działań Unii w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.
Traktat z Mastricht podpisało 12 państw tworzących Unię Europejską, jednak już z dniem 1 stycznia 1995 r. kolejnymi członkami UE zostały trzy kolejne państwa: Austria, Finlandia i Szwecja natomiast 30 marca 1998 r. w Brukseli zapoczątkowano oficjalnie proces poszerzania Unii Europejskiej o kolejnych 11 państw w tym m.in. o Polskę. Kolejnym bardzo ważnym krokiem było podjęcie decyzji o wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 1999 r. europejskiej waluty - EURO. Euro jako waluta UE stosowana jest wyłącznie do rozliczeń bezgotówkowych, w pierwszej połowie 2002 r. euro ma stać się jedynym legalnym środkiem płatniczym na terytorium Unii Europejskiej.
Celem Unii Europejskiej jest stworzenie unii gospodarczej, monetarnej i politycznej oraz wprowadzenie wspólnego obywatelstwa (nie zastępującego obywatelstwa państw - członków). Najważniejszymi organami Unii Europejskiej są; Rada Europejska, Rada UE, Komisja Europejska, Parlament Europejski, Trybunał Sprawiedliwości, Trybunał Rewidentów i Księgowych. III. KALENDARIUM * 1947 r. - Belgia, Holandia i Luksemburg tworzą unię celną zastąpioną w 1958 r. Unią Ekonomiczną Beneluksu,
* 12.04.1948 r. - w celu koordynacji planu Marshalla powstaje Europejska Organizacja Wspólnoty Gospodarczej, tworzy ją 16 państw Europy Zachodniej oraz 3 zachodniej strefy okupacyjnej Niemiec,
* 1949 r. - RFN przystępuje do EOWG,
* 05.05.1949 r. - powstaje Rada Europy,
* 09.05.1950 r. - memorandum ministra spraw zagranicznych Francji Roberta Schumanna w sprawie utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali,
* 18.04.1951 r. - w Paryżu Belgia, Luksemburg, Holandia, RFN, Francja i Włochy podpisują traktat ustanawiający EWWiS,
* 25.07.1952 r. - wejście w życie traktatu o EWWiS,
* 16.05.1956 r. - ministrowie spraw zagranicznych krajów EWWiS ustalają celowość powstania Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej,
* 25.03.1957 r. - podpisanie Traktatów Rzymskich i powstanie EWG oraz Euratom,
* 01.01.1958 r. - wejście w życie Traktatów Rzymskich,
* 03.01.1960 r. - powstanie Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA),
* 30.07.1961 r. - wchodzi w życie program Wspólnej Polityki Rolnej,
* 08.04.1965 r. - podpisanie traktatu o scaleniu organów wykonawczych Wspólnot Europejskich (WE = EWWiS + EWG + Euratom),
* 01.01.1967 r. - wejście w życie układu scaleniowego,
* 01.07.1968 r. - ujednolicenie systemu celnego WE,
* 01.01.1970 r. - wprowadzenie wspólnej handlowej polityki zagranicznej wśród państw WE,
* 1973 r. - wprowadzenie do WE nowych członków tj. Dania, Irlandia i Wielka Brytania,
* 9-10.12.1974 r. - szczyt państw WE w Paryżu, utworzenie Rady Europejskiej,
* 6-10.06.1979 r. - pierwsze bezpośrednie wybory do parlamentu europejskiego,
* 1981 r. - do WE dochodzi Grecja,
* 14.02.1984 r. - Parlament Europejski aprobuje projekt traktatu ustanawiającego Unię Europejską,
* 1986 r. - do WE dochodzą Hiszpania i Portugalia,
* 01.01.1987 r. - wchodzi w życie Jednolity Akt Europejski,
* 12.06.1990 r. - podpisanie konwencji w Schengen znoszącej graniczne formalności dla zapewnienia wolnego przepływu osób w WE,
* 9-10.12.1991 r. - zjazd w Mastricht dotyczący integracji politycznej i gospodarczej państw WE,
* 02.02.1992 r. - podpisanie traktatu o Unii Europejskiej tzw. Traktatu z Mastricht,
* 01.01.1993 r. - rozpoczyna funkcjonować Jednolity Rynek Europejski, likwidacja wszelkich gospodarczych ograniczeń między państwami UE,
* 08.04.1994 r. - Polska składa prośbę o przyjęcie do UE,
* 01.01.1995 r. - do UE wchodzą: Austria, Finlandia i Szwecja, "dwunastka" staje się "piętnastką",
* 1996 r. - uchwalono pakt stabilizacyjny (Unia Gospodarczo - Walutowa), deficyt sektora publicznego państw UE nie może przekroczyć 3%,
* 17.06.1997 r. - konferencja w Amsterdamie, cel - reforma instytucjonalna UE,
* 01.01.1999 r. powstaje EURO, wspólna waluta UE, na razie tylko do rozliczeń międzybankowych (wprowadziło 9 krajów UE),
* 01.01.2002 r. - EURO ma być normalną walutą.



Dane autora:




wiedza.diaboli.pl / Integracja Europejska

190 IP banned